SlideshowSlideshow
FadeGallery - Free Version

Skleroterapia

Skleroterapia: nieoperacyjne leczenie żylaków

Na czym polega?
Skleroterapia jest jednym ze sposobów terapii żylaków i teleangiektazji zyskującym coraz większą popularność. Polega na wstrzykiwaniu do ich światła leków, które powodują zwłóknienie (stwardnienie) ściany żyły o średniej i małej średnicy. Przy czym żylaka ani telengiektazji się nie usuwa, lecz doprowadza do ich zapadnięcia.
Do nastrzykiwania stosuje się 3 grupy leków:
- roztwory na bazie detergentów, które działają przez odwodnienie i uszkodzenie śródbłonka naczynia (jego wewnętrznej warstwy),
- leki na bazie związków jodu (jak np. jodyna) podobnie, działają drażniąco i uszkadzają błonę komórek śródbłonka,
- środki hipertoniczne, głównie wysokie stężenia soli kuchennej lub glukozy, które poprzez odwodnienie doprowadzają do uszkodzenia naczynia.

Lek podrażnia błonę wewnętrzną naczynia żylnego, powodując jego całkowite zwłóknienie. Tuż po nastrzyknięciu zakłada się opatrunek uciskowy, by zbliżyć do siebie podrażnione ścianki naczynia. Ułatwia to trwałe zamknięcie światła żylaka, który początkowo zmniejsza
swoją średnicę, aż staje się niewidoczny. Gojenie trwa od 4 tygodni do 6 miesięcy, w zależności od stopnia zaawansowania choroby i średnicy żyły.
Nastrzykiwanie stosuje się w pozycji leżącej. Jest najkorzystniejsza, bo ciśnienie w układzie żylnym spada prawie do zera, a opróżnione z krwi naczynie łatwo poddaje się lekom o niskich stężeniach.

Wskazania i przeciwwskazania:
Terapia poprzez nastrzykiwanie nadaje się do leczenia zmian żylakowych, którym nie towarzyszą poważne uszkodzenia głównych, powierzchniowych pni żylnych kończyn dolnych. Decydujące znaczenie ma stan zastawek żylnych regulujących kierunek przepływu krwi
(ocenia się go poprzez badanie ultradźwiękowe: USG). Jeśli są uszkodzone, wskazane jest leczenie chirurgiczne. Skleroterapię można wtedy przeprowadzić jako zabieg uzupełniający po operacji. Przed zabiegiem konieczne jest dokładne badanie usg układu żylnego pacjenta (metodą dopplera), by uniknąć nawrotów oraz powikłań.
Terapii nie mogą się poddać osoby z chorobami układowymi, np. cukrzycą, niektórymi rodzajami nadciśnienia, zakrzepicą żył głębokich, także zapaleniem żył kończyn dolnych, rozległymi zakażeniami bakteryjnymi skóry i znaczną otyłością. Niektórzy pacjenci mogą mieć uczulenie na środek obliterujący, a wtedy leczenie nie jest możliwe.


Zalety i wady skleroterapii:
To metoda niemal bezbolesna. Znieczulenie najczęściej w ogóle nie jest potrzebne. Skleroterapia mniej obciąża organizm i jest mniej ryzykowna niż operacja chirurgiczna.
Nie wymaga pobytu w szpitalu. Po zabiegu można od razu wrócić do domu. Jeżeli pacjent ma przewlekłą niewydolność żylną lub inne zaburzenia naczyniowe, lekarz często zaleca leki poprawiające stan naczyń krwionośnych i mikrokrążenie.
Czasami zdarzają się efekty uboczne:
reakcje alergiczne, np. pokrzywki po nastrzyknięciu lekami; siniaki, zaczerwienienia i bolesność nastrzykniętej żyły, niezmiernie rzadko, ale występują niekiedy przypadki zakrzepowego zapalenia żył głębokich (z reguły, gdy zabieg jest przeprowadzany nieprawidłową techniką, bez dokładnej diagnostyki, lub gdy chory nie przyznaje się przed zabiegiem do przyjmowania leków hormonalnych czy do przebycia ciężkich chorób). U około 3 na 1000 leczonych pacjentów może wystąpić uczulenie
objawiające się wysypką skórną, sporadycznie dusznością. U 7-30 % osób powikłaniem mogą być przebarwienia skóry, które ustępują po upływie miesięcy lub lat. Podanie środka obliterującego poza naczynie może powodować ropień skóry, martwicę i bliznę.

Wskazówki po zabiegu:
Aby uniknąć nawrotów, trzeba prowadzić higieniczny tryb życia:
Należy unikać długotrwałego pozostawania w pozycji stojącej i przegrzewania nóg.
Przez miesiąc nie należy opalać się na słońcu czy w solarium.
Nie wolno podgrzewać nóg w trakcie np. gorących kąpieli czy sauny.
Wskazane jest noszenie rajstop uciskowych, które utrwalają i zabezpieczają osiągnięty efekt kosmetyczny.
Można również stosować preparaty zewnętrzne poprawiające napięcie drobnych naczyń: wyciągi z ogórecznika, kasztanowca.


12


















Więcej na stronie:

www.derma-news.pl/ekspert/pliki_pdf/Ekspert_nr_2007_9.pdf